Stijn Meurkens

is programmeur, wiskundige, hardloper en zeiler. Over technologie, internet, mobile, productiviteit, Apple, media, kunst, politiek en alles wat me verder bezig houdt. Lees ook mijn tweets, of fork mijn code.

Wat er gebeurt als iedereen Google Glass draagt

Google Glass is overal, hier op I/O. Honderden bezoekers en Googlers dragen de bril tijdens het evenement. Nu is deze technologieconferentie natuurlijk niet ‘het dagelijkse leven’ – wat dat ook moge zijn, – maar het beantwoordt wel een aantal interessante vragen. Hier is namelijk, misschien wel voor de eerste keer ooit, te ervaren hoe het is als een groot deel van de mensen om je heen met het apparaat rondloopt. Dat Google Glass een revolutionair project is, daar is geen twijfel over. Maar of mensen de bril ook willen dragen, en of hun omgeving dat ook accepteert, dat staat al sinds de bekendmaking ter discussie.

Eerste conclusie: dit went snel. De eerste vijf die ik zag waren opmerkelijk, maar die nieuwigheid is er na een ochtend al vanaf. Het voelt ook niet als een inbreuk op mijn privacy. Nu ben ik natuurlijk ook op een plek waarvan iedereen best mag weten dat ik er ben, maar ik heb ook absoluut niet het gevoel dat ik vanuit alle hoeken bespied word. Aan het idee dat overal beveiligingscamera’s hangen zijn we allang gewend, dit is voor mij gelijkwaardig daaraan. Natuurlijk gaan er de beschamende video’s op Facebook komen van tieners die niet door hebben dat ze gefilmd worden, maar die staan er nu ook al. Tieners leren er sneller mee omgaan dan hun ouders. En voor de momenten of gesprekken waarvan je niet wil dat ze gefilmd worden; je kan eenvoudig aan iemand vragen om de bril af te zetten.

Die mogelijke privacy-inbreuk is het eerste grote vraagteken dat mensen bij het apparaat hebben. Het andere vraagstuk is of Glass niet een continue bron van afleiding gaat zijn voor zijn gebruikers. We zijn al verslaafd aan onze smartphones, gaat dit ervoor zorgen dat we het contact met de werkelijkheid helemaal verliezen? Één van de eersten die Google Glass mochten proberen was Joshua Topolsky, hoofdredacteur van technologiesite The Verge, hij schreef over zijn ervaringen met het appraat:

You still have to grapple with asking for directions with Glass, but removing the barrier of being completely distracted by the device in your hand is significant, and actually receiving directions as you walk and even more significant. In the city, Glass make you feel more powerful, better equipped, and definitely less diverted.

Topolsky concludeerde dat Glass nou juist het contact met de wereld om je heen in stand houdt. Anders dan bij smartphones en tablets duiken de gebruikers niet weg achter een beeldscherm. En die ervaring heb ik hier ook. Glass-dragers die het apparaat daadwerkelijk aan het gebruiken zijn (dat kan je zien omdat het apparaat bediend wordt via een touchpad op de brillenpoot), blijven gewoon aanspreekbaar en manoeuvreren zich op een natuurlijke manier door de menigte. Wat dat betreft is de Glass een volgende stap in het fenomeen dat Piotr Czerski beschrijft in zijn manifest:

[W]ij ‘surfen’ niet, en het Internet is voor ons geen ‘plek’ of ‘virtuele ruimte’. Het Internet is voor ons niet iets dat buiten de werkelijkheid ligt, maar maakt er onderdeel van uit: een onzichtbare, maar altijd aanwezige laag, verweven met de fysieke omgeving. Wij maken geen gebruik van het Internet, wij leven op en met het Internet.

Bij de sessie Developing for Glass, waar ik vanochtend aan deelnam, blijkt ook dat Google zich héél erg bewust bezig houdt met dit punt. Developer advocate Timothy Jordan vertelde voor een extatische zaal (“applaude as much as you want”) dat het doel achter de bril is dat mensen niet meer naar hun smartphone hoeven te grijpen als ze een moment willen delen. Waar nu hele concertzalen naar hun telefoon staan te kijken om een opname te maken, moet de bril er voor zorgen dat je het moment zelf kan blijven meemaken terwijl je het deelt met je vrienden.

De interface van de besturingssoftware van de bril is duidelijk ontworpen met dit doel in het achterhoofd. Eigenlijk is het één grote stream van kaartjes waar de gebruiker doorheen kan swipen met de touchpad op de poot van de bril. Applicaties kunnen een kaartje naar de voorkant van de stream pushen als ze de gebruiker iets te melden hebben. Jordan gaf ontwikkelaars tips mee om hun diensten succesvol te maken. Voornamelijk: ga uit de weg, geef alleen meldingen die op dat moment relevant zijn, geen onverwachte updates. Google weet dat de bril geen succes gaat worden als gebruikers opgeslokt worden door het apparaat. De interface is dermate simpel en elegant dat het gebruik volkomen natuurlijk moet gaan verlopen. Gevolgen van gebruikersinput zijn volkomen voorspelbaar, er is geen enkele onduidelijkheid over wat er gaat gebruiken. Het interactiemodel is consequent, beperkt en zonder uitzonderingen.

De activity-stream als basis voor het gehele besturingssysteem is een mooi voorbeeld van hoe het omarmen van beperkingen kan zorgen voor een mooi en duidelijk resultaat. Google Glass is veel meer dan een gadget. Het is een diep doordacht product. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de eenvoud van de Mirror API en het geweldige systeem dat je geluid laat horen zonder oortje, maar door de geluidsgolven rechtstreeks op je kaakbot door te geven. Dit apparaat is de toekomst. Niet alleen vanwege de Terminator-achtige technologie, net zo goed vanwege de interface.