Stijn Meurkens

is programmeur, wiskundige, hardloper en zeiler. Over technologie, internet, mobile, productiviteit, Apple, media, kunst, politiek en alles wat me verder bezig houdt. Lees ook mijn tweets, of fork mijn code.

Afscheid van Facebook

Onderstaand bericht is mijn laatste post op Facebook. Per vandaag stop ik met het gebruik van het sociale netwerk.

Ik ben er wel klaar mee, dat Facebook.

Na een kleine vijf jaar, juni 2008 postte ik mijn eerste status, verwijder ik mijn account. Omdat ik wel iets beters te doen heb. Obsessief m’n timeline reloaden op mijn mobiel, ik ben blijkbaar niet sterk genoeg om het te voorkomen. En aangezien de toegevoegde waarde steeds dubieuzer begint te worden is de beslissing simpel: de stekker eruit.

Dat betekent heus niet dat Facebook zal verdwijnen uit mijn leven; Facebook is gespreksonderwerp in vele situaties buiten dat medium. Via de smartphones van vrienden ga ik een “best of” van dit medium nog wel meekrijgen. Facebook is nou eenmaal verweven met het sociale bestaan van mijn generatie.

Ik ga wellicht een hoop missen, maar nog veel meer ga ik niet missen. Zelfgemaakte cupcakes danwel sushi, foto’s van kinderen, o-zo-gezellige vakantiekiekjes van mensen die ik nooit meer spreek, plaatjes die bedacht zijn om zo veel mogelijk gedeeld te worden (“1 miljoen likes voor dit schattige kuikentje?”), allerhande gerecyclede, racistische doorstuurmeninkjes uit de onderbuik van het land, mensen die hun leven beter voordoen dan het is (jij, ja!), en de reclame.

Er is inmiddels niet meer doorheen te komen. Van de tien updates zijn er negen die me op zijn best niks zeggen, maar me nog veel vaker me met mijn hoofd op de tafel doen slaan. Facebook doet nog z’n best om het kaf van het koren te scheiden met het top stories-algoritme, maar faalt jammerlijk. “100.000 likes voor een baard voor Willem-Alexander?” Opgesodemieterd.

Hoezo liken jullie massaal merken die mij vervolgens gaan spammen? “Die en die vinden Sportlife leuk.” Of nog erger: “Piet Puk vindt WerkenbijABNAMRO leuk.” Mij lijkt dat helemaal niks! Ik heb nog m’n best gedaan door alle reclame consequent te rapporteren als ongepaste spam, maar dat mag niet baten.

En wat me de laatste tijd nog het meest irriteert: volksgerichten. Via allerlei wegen komen ineens foto’s met tienduizenden reacties waarin wordt opgeroepen tot lijfstraffen en waarin schuld van verdachten al bij voorbaat is vastgesteld door volkstribunalen. Namen en adressen worden er voor het gemak maar meteen bij vermeld. Officieren, rechters en advocaten kunnen met onbeperkt verlof; Facebook neemt waar. Het zal vast niet ophouden als ik hier weg ben, maar ik wil er verdomme niets meer mee te maken hebben.

Zoals gezegd: ik ga veel missen. Ik heb me geregeld ziek gelachen om doorgestuurde filmpjes, om Dirkjan-cartoons en om de geniale stills van de Probleemwijken-pagina. Ik heb mensen welgemeend met hun verjaardag kunnen feliciteren terwijl ik geen verjaardagkalender bijhoud. Ik heb vrienden kunnen volgen tijdens hun wereldreizen. Ik wist wat er speelde en wie er met wie ging, of niet meer. Ik heb zelfs mensen beter leren kennen. Of in ieder geval, ik denk dat ik mensen beter heb leren kennen.

Want één afspraak hebben we allemaal wel gemaakt op Facebook: vertel nooit dat je je klote voelt. Vertel nooit dat je ruzie hebt met je vriendin. Nooit dat je carrière in het slop zit. Vertel al helemaal nooit dat je je stiekem onzeker voelt. Welk groot lijden er schuil gaat achter alle vrolijke cupcakes laten we liever niet zien.

En dat is één van de redenen dat ik hier weg ben. Maak dus niet de denkfout dat ik niet in je geïnteresseerd zou zijn. Integendeel. Ik ben enkel meer geïnteresseerd in de echte verhalen van m’n vrienden. Dus bel, app of tweet me op en ik kom langs, koop een kop koffie voor je en zal je vakantiefoto’s bekijken. En ik zal mijn duim opsteken en zeggen dat ik het leuk vind. Deze keer wel gemeend.

Ik hoop tot snel!