Stijn Meurkens

is programmeur, wiskundige, hardloper en zeiler. Over technologie, internet, mobile, productiviteit, Apple, media, kunst, politiek en alles wat me verder bezig houdt. Lees ook mijn tweets, of fork mijn code.

Tabbladen en iOS multitasking (of: kutklusjes)

Het gebeurt mij dagelijks dat mijn browservenster gevuld staat met 30 tabs, die daarom zo smal zijn geworden dat ze niet meer te lezen zijn. En dan nog past het niet in het scherm. Daarbij is ook nog eens het geheugen van de Mac dichtgeslibt, dus de prestaties van de computer lopen zichtbaar achteruit. Gelukkig kent Safari de shortcut ⌥⌘W (sluit alle tabs behalve de huidige), maar dat is een paardenmiddel dat slechts tijdelijke verkoeling biedt. Na een minuut of wat is de wildgroei weer opnieuw begonnen.

Ik denk dat het beter zou zijn als browsertabs het interactiemodel van multitasking op de iPhone gingen volgen. Niet meer proberen te vechten tegen de onvermijdelijke aanwas van open tabs, maar juist de oneindigheid en wildgroei omarmen. Een kort stappenplan om aan te geven wat ik bedoel:

  1. De geopende tab staat altijd helemaal links. Activeer je een andere tab, dan verhuist die helemaal naar links, de rest schuift een plaatsje op.
  2. Open je een nieuwe tab in de achtergrond, dan begint die altijd op plek 2.
  3. Tabs behouden altijd een behoorlijke breedte, zodat ze te identificeren blijven. Tabjes die niet meer in het venster passen verdwijnen redelijk snel naar een menuutje of overzichtspagina.
  4. Tabs vanaf positie X, zeg 25, blijven wel in de lijst staan, maar de pagina en sessie worden opgeslagen en vervolgens gewist uit het geheugen. De kans dat deze pagina’s nog geopend gaan worden is immers klein.

Je tabs worden dus eigenlijk op een browsergeschiedenis-achtige manier weergegeven: hoe verder naar rechts, hoe langer je het tabje niet gezien hebt. Maar elk tabje heeft natuurlijk ook zijn eigen geschiedenis. Je tabbar wordt dus een geschiedenis van geschiedenissen. Op deze manier blijven de actuele pagina’s onder de aandacht, en wordt het vollopen van het geheugen beperkt tot 25 pagina’s.

Zo, nu alleen nog wachten op een handige browserextensiespecialist die dit even in elkaar wil schroeven.

Dit model ben ik tot nu toe alleen maar tegengekomen in de multitaskingsystemen op mobiele apparaten, maar volgens mij zit hier nog veel meer potentie in. Het neemt de gebruiker namelijk een taak uit handen: op mijn Mac moet ik zelf beheren welke programma’s ik open heb staan, in mijn browser moet ik zelf beheren welke tabs ik open heb staan. Dat is een klusje waar ik helemaal geen zin in heb. Zoals Github-programmeur Zach Holman onlangs blogde: don’t give your users shit work; laat de kutklusjes niet over aan je gebruikers.

Apple heeft het multitaskingmodel voor de iPhone zo ontworpen dat de gebruiker zich daar niet meer mee bezig hoeft te houden. Het verschil tussen een geopend en een niet geopend programma is vervaagd. Dat is een reusachtige innovatie, die volgens mij op veel meer plekken gebruikt kan gaan worden. Zoals dus bijvoorbeeld de browser, maar ik kan me nog veel meer toepassingen voorstellen.

Wat zijn de digitale kutklusjes waar jij tegen opziet?