Stijn Meurkens

is programmeur, wiskundige, hardloper en zeiler. Over technologie, internet, mobile, productiviteit, Apple, media, kunst, politiek en alles wat me verder bezig houdt. Lees ook mijn tweets, of fork mijn code.

Internet in China, deel 2

Vandaag heb ik een rumoerig hostel in Guilin, een provinciestad in Guangxi in het zuidelijke binnenland van China, verruild voor een rustig guesthouse in het naburige Yangshuo. De Chinees is maar moeilijk te doorgronden, maar de digitale cultuur van dit land komt steeds duidelijker op me af. Enkele nieuwe kennis sinds mijn vorige blog over dit land.

Pinjin

1.

Ik vroeg me voor vertrek al af hoe een Chinees toetsenbord er uit zou zien. Het Mandarijn kent duizenden karakters, dus dat is een probleem. Wat blijkt: Chinezen typen gewoon op QWERTY keyboards. Er is een fonetische schrijfwijze van het Chinees, Pinjin genaamd. Omdat veel Chinese woorden hetzelfde klinken - de betekenis blijkt slechts uit de context - krijgt de gebruiker na het intypen een soort van autocorrect-boxje om het juiste karakter te kiezen.

2.

Ondanks de blokkade van Twitter en Facebook heeft ook de Chinese marketeer ontdekt dan een moderne organisatie niet zonder een ‘stukje social media’ kan. Hippe bedrijven adverteren daarom met hun adres op Weibo, het lokale Hyves.

3.

Angry Birds is hier een enorm merk. Kinderen lopen met petjes, achterkleppen van busjes zijn volgeplakt en volwassen mannen dragen shirts met de vogels uit het spel. Als je een rode auto hebt, tel je niet mee zonder het gezicht van die kleur vogel op het klepje van de bezinetank.

4.

Chinezen houden van nep. Dat geldt niet alleen voor luxe kledingmerken. Zo wordt bijvoorbeeld alles dat toeristisch interessant is, doorontwikkeld tot een soort van pseudohistorisch Land van Laaf. In een garageboxwinkel naast ons vorige hostel lag dan ook in de vitrine het nieuwste toestel van Canan (sic!) en een modelletje iPhone dat in Cupertino waarschijnlijk nog niet bekend is.

Canan

5.

De blokkades van de Chinese overheid zijn inventiever dan ik dacht. Niet alleen zijn hele websites geblokkeerd, zoals Facebook, maar ook worden URL’s gescand op bepaalde verboden woorden. Google werkt in principe gewoon, maar zoekqueries als “twitter vpn china” worden tegengehouden.
Ook werkt de App Store gewoon, maar een programma dat VPN-connecties voor gebruik van Twitter maakt is vanuit hier niet te installeren.

6.

Het aanleggen van de Chinese Muur was een hels karwei, maar het verdedingsbouwwerk bleek uiteindelijk weinig effectief. Deze analogie gaat ook uitstekend op voor de Great Firewall; hippe Chinezen hebben snelle VPN verbindingen op hun iPhones, en in het hostel waar we tot gisteren zaten hing een briefje dat Facebook prima te bereiken is via de proxy-dienst chinoxy.
Deze blokkades zijn je reinste symboolpolitiek. Zoals ik deze week hoorde: “If a Chinese man really wants something, he’ll find his way.”